bakanel:

Tesadüfün Böylesi / Sliding Cerrahs

Türü: Gerilim

Bir önceki fotoğrafı koyduğumun ertesi günü, arkadaşım Emrah’la Ortaokul Anılar Geçidi yaparken, konu kaçınılmaz olarak tanıdığımız bütün resim öğretmenlerine geldi. Emrah da ben de resim düşkünü çocuklardık, bu kadar çok sayıda ve eşsiz ruh hallerinde resim hocasından ders alıp da sonunda her şeyi terkedip iktisat filan okumadıysak, sevgimiz herhalde saf ve gerçekmiş. Artık pop müzik albümü çıkarıp sınıfta şarkılarını icra edeninden sınıfta ressam beresiyle oturanına, okulun departmanı yeteneksizlik, viyonsuzluk ve boşvermişlik üzerine harika bir seçkiydi gerçekten de. Ama içlerinde bir tanesi vardı, hakikaten de gönülden severdim onu, aslında Sovyet eğitimi görmüş Azeri bir heykeltıraş ve ressamdı, muhtemelen büyük ricalarla gelmişti o cehennem okuluna. İlgilenenle oturur uğraşırdı da, perspektifin ışığın ne kadarını biliyorsam ondan öğrendim herhalde. 

İşte kendini her gün Google’ladığından emin olduğum için ismini yazamadığım pop albümü, roman, dizi senaryosu sahibi, gözlerinin içinde insan ruhunun karanlık dehlizlerine davetiyeler saklı bu kadını hatırlayıp kahkahalarla gülerken, Azeri hocamı da Google’a koyayım dedim, bakalım ne çıkacak. Bir kaç sergi, çok güzel eskizler ve resimlerin yanında, bu çıktı. Ortaokul resim hocam bir çok başka şeyin yanında… Celalettin Cerrah mumyası yapıyormuş. Baştan biraz güldüm ama sonradan resmen tepem attı, sinirim bozuldu. 

İnşallah bir daha böyle şeyler yapmasını gerektirmeyecek kadar, küçük bir ada, bir uçak filosu, Imelda Marcos’un bütün ayakkabılarını satın alacak kadar para kazanmıştır. Yani aklım almıyor, Allah için hakikaten de güzel yapmış, o dehşeti katıksız yaşatıyor ama gene de… Celalettin Cerrah mumyası. Bir CV’nin hazin ölümü.